Eerdere blogs & vlogs


Je kind laat je niet alleen…

Wanneer onze kinderen op een zekere leeftijd gekomen zijn, ver in de tienertijd, dan ontstaat het proces van loslaten. Dan zoeken ze de vrijheid, en begint de zoektocht van hun eigen leven. Een proces van zelfstandigheid is op gang gekomen. Hoe sterk je band ook is, hoe graag je ze nog bij je zou willen houden, het is een ontwikkeling die gezond en nodig is. Dat laat je toe, het moet gebeuren, als ze gaan studeren, hun eerste vriendje krijgen of de eerste vakantie met hun vrienden naar Spanje. Menig ouder heeft ’s nachts liggen draaien in zijn of haar bed: ‘hoe zou het zijn? Gaat het wel goed? Ik hoor niks van ze……’ Loslaten is pijnlijk, soms moeizaam, dat gebeurt niet zonder zorgen. Je eigen kind loslaten, dat doe je niet, tenzij…..ja tenzij, het een gezond proces is. Een ontwikkeling, die nodig is. Het zijn of haar volwassenheid stimuleert.

Wanneer dit op jonge leeftijd gebeurt, dan is dat niet verantwoord, dan is er iets loos. Soms gebeurt het toch, dan lezen we in de krant, dat een moeder haar baby heeft achtergelaten in haar auto. Ze is gaan winkelen, of in alle haast naar kantoor gereden, en laat haar jonge kind hoe onvoorstelbaar ook, alleen in een auto achter. Gewoon vergeten! Ja, er zijn van die omstandigheden dat dit gebeurt…..Dan is er iets aan de hand: een nood, te druk, in de war…. Een dramatische vergissing in ieder geval.

Er is een Bijbelgedeelte waar hierover ook gesproken wordt, naar aanleiding van de klacht van het volk. De profeet van God zegt: ’Nooit! Kan een moeder haar kleine kind vergeten en niet van haar eigen zoon houden?’ (Jesaja 49:14 HTB).

Heel vaak hoor je in gesprekken met ongelovige mensen, maar soms ook met hen die nog wel geloven, de verwijtende woorden: ‘waar is God, waar was hij?.’ En dan volgt er een voorbeeld, zoals Auschwitz of nu, met IS of de vluchtelingen in een dobberend bootje. Hij is ons vergeten!

Eén van de meest aansprekende schrijvers over de Tweede Wereld oorlog is de Roemeense joodse schrijver Elie Wiesel. Hij is de auteur van het indringende boek ‘De Nacht’. In dit boek beschrijft hij de terechtstelling van twee mannen en een kind in een concentratiekamp. Op vijftienjarige leeftijd maakte hij dat mee. Op dat moment, tijdens deze ervaring, stierf God voor hem, viel zijn geloof aan stukken. Terwijl hij naar de terechtstelling moest kijken, hoorde hij een stem achter hem zeggen: ‘Waar is toch God? En binnen in mij hoorde ik een stem die antwoordde: ‘Waar is Hij? Hier – hier is Hij opgehangen – aan een galg.’

Hij is ons vergeten…. Ik kan me deze eerlijke verwijten wel voorstellen. Het zijn tenslotte geen vragen die een oppervlakkig antwoord moeten krijgen, daar neem je het verwijt niet mee weg. Het zijn zelfs vragen of verwijten, die al heel lang geleden ook geschreeuwd werden naar de hemel. Diezelfde eerder genoemde profeet Jesaja spreekt namens God, naar aanleiding van het klagen van het Joodse volk, vijfentwintig eeuwen geleden: ….. 

Toch zeggen zij: ‘De Here heeft ons verlaten, Hij is ons vergeten.’ Nooit! Kan een moeder haar kleine kind vergeten en niet van haar eigen zoon houden? Ook al zou dat kunnen, dan zou Ik u nog niet vergeten. Kijk maar, Ik heb uw naam in mijn handpalm gekerfd'(Jesaja 49:14-16 HTB)

Een moeder verlaat haar dochter niet als het goed is, een vader verlaat zijn zoon niet, als hij hem lief heeft. Dat zou onmenselijk zijn, nee zelfs ongoddelijk….. En toch ……..God? Eén keer in de menselijke geschiedenis is God echt afwezig geweest, het was donker en stil geworden om Jezus heen. Het enige wat hij nog hoorde was zijn bonkende verlaten hart, hangend aan een kruis.

Waar is God?: ‘Waar is Hij?” zei Elie Wiesel. Hier – hier is Hij opgehangen – aan een kruis. ‘Mijn God, mijn God, waarom hebt U Mij verlaten?’ (Mattheüs 27:46 HTB) 

God keek even de andere kant op. Hij was er even niet …..of toch wel. Want hij kan zijn eigen woorden niet vergeten:‘Kan een moeder haar kleine kind vergeten en niet van haar eigen zoon houden?’ (Jesaja 49:14-15 HTB).

In deze gebeurtenis aan het kruis, in deze grote eenzaamheid, ligt het keerpunt van de wereldgeschiedenis. God is zijn zoon niet vergeten. Hij is hem op komen zoeken in het graf en heeft hem meegenomen in heerlijkheid. Zo vergeet hij ook ons niet. Hoe pijnlijk situaties ook kunnen zijn. Hoe onbegrijpelijk en verdrietig omstandigheden zich voor kunnen doen. God is erbij, daarmee troost ik anderen en mijzelf met de woorden:’….Ook al zou dat kunnen, dan zou Ik u nog niet vergeten.’ (Jesaja 49:15 HTB).

En hoe onbegrijpelijk ook, het is geen schrale troost.


Share this...

Pagina's: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29