Eerdere blogs & vlogs


De Verdrietfabriek – Oerol Terschelling

Het heerlijke van een vakantie is, dat je de tijd hebt voor alles….als het goed is. Een toeristisch bezoekje hier, een terrasje daar, en zo nu en dan een praatje. Ontzettend gezellig allemaal. Een aantal jaren geleden hebben vakantie gehouden op Terschelling en werden wij in deze periode aangenaam verrast door ‘Oerol’.

’Oerol’ is een jaarlijks terugkerend evenement van 9 dagen, waarbij allerlei artiesten, muziekgroepen, theatergezelschappen en straatartiesten hun try-out uitprobeerden of gewoon lekker muziek maken. Er heerst een uitgelaten sfeer en duizenden fietsers gaan van de ene plek naar de andere. Van strand, straat tot in de duinen is het één en al gezelligheid. Eén van de evenementen had de titel ‘De Verdrietfabriek’. De bezoekers stappen in een karretje van een kermisattractie en rijden letterlijk een parcours, door een landschap vol stemmen. Verhalen die verzameld zijn door middel van interviews met mensen over hun verdriet en het vinden van troost. Deze ervaring maakte veel los bij de bezoekers en velen hadden tijd nodig na de voorstelling om het allemaal nog eens te verwerken. Meestal, omdat het aanhaakte bij hun persoonlijk verdriet.

Dit was onder andere de aanleiding voor een gesprek met onze ‘camping-buren’. Na een heerlijke dag genieten van de natuur, werden we bij hen uitgenodigd voor een lekker glas wijn en voor we het wisten, zaten we in een diepgaand gesprek over de zin van het leven, de ervaringen uit onze jeugd, waarbij moet worden opgemerkt, dat wij heel veel gemeenschappelijk hadden. De kerkelijke achtergrond, ons beroep en tal van ervaringen uit het leven. Zowel mijn buurman als ik hebben op jonge leeftijd onze moeder verloren. Hij op twaalf jarige leeftijd en mijn moeder stierf toen ik iets ouder was. Maar toch….een gezin zonder moeder, is een hele opgaaf, veel verdriet, afhankelijk van anderen. Een verandering in het jonge leven, dat een enorme impact heeft. We kwamen bij de vraag: “maakt een situatie je bitter of maakt het je beter”. Ieder mens gaat daar op zijn of haar eigen manier mee om. Voor verwerking van verdrietige gebeurtenissen is geen formule, daarin gaat ieder zijn eigen weg, zelfs binnen een gezin. Mijn buurman, die ik zeer respecteer vanwege zijn eerlijkheid, had het even gehad met het geloof. Hij was nog wel Gereformeerd (PKN), maar de laatste tien jaar had hij geen kerk meer van binnen gezien. Eerlijke vragen vuurde hij op mij af, soms een plagerijtje. Maar daar kan ik wel tegen, wat heet, ik doe gewoon mee, van mij kan je ze terugverwachten. Maar toch, achter al die kritische vragen, ontmoette ik een eerlijk mens, puur, zoekend naar de diepere dingen van het leven. Het leren leven met onbeantwoorde vragen en onbeantwoorde gebeden. “Ik heb heel wat gepreekt….. Willem…..”, zei hij bij het opruimen van zijn tent toen ze weggingen. “En het waren preken die ertoe deden….” Ik geloof het, want zo is hij, een man met inhoud. Maar toch ook een man met vragen en wie heeft die niet? Ik in ieder geval wel, ik heb ook niet op alles een antwoord en ik heb ook zo mijn onverhoorde gebeden. Toch is mijn geloof er niet minder door geworden. Op de vraag: “maakt een situatie je bitter of beter”, kan ik zeggen, dat het mij niet van God heeft vervreemd. Nee, ik heb ook geen antwoord gekregen op sommige vragen, maar ik ben niet van God vervreemd. Sterker nog, ik voel me gedragen door die moeilijke tijden.

En mijn kampeerbuurman, die is ook nog niet los van God, dat merkte ik aan alles. Zo hebben we allemaal onze weg te gaan en mogen we erop vertrouwen dat God daar zijn hand in heeft. Toen we afscheid namen, zei ik tegen hem: “je bent nu al tien jaar niet in de kerk geweest, dan heb je tien jaar iets gemist…..” Hij keek mij vragend aan: “wat dan”, zei hij? “De zegen waarmee de dominee elke dienst beëindigt”, zei ik. “En die wil ik jou graag meegeven, en je bedanken voor onze fijne gesprekken, je openheid en dat ik je heb mogen leren kennen”. En ik pakte zijn beide handen en sprak de woorden uit Numeri 6: “De Here zegene u en behoede u; de Here doe zijn aangezicht over u lichten en zij u genadig; de Here verheffe zijn aangezicht over u en geve u vrede”.

Zo gingen we uit elkaar, we wisselden vanzelfsprekend onze adressen uit. Het gesprek wordt vervolgd……..


Share this...

Pagina's: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29