Eerdere blogs & vlogs


De moordenaar van je zoon als buurman

Vergeef ons onze schulden, zoals wij ……

Dit mooie gebed van Jezus is denk ik het meest gebeden christelijke gebed. Maar dat niet alleen, ik denk ook dat het vaak is uitgesproken, zonder dat men zich de diepe betekenis en consequenties realiseert van wat men bidt. Ik was een keer bij een familie te gast in mijn jeugd, ik ben het nooit vergeten. De vader des huizes vergiste zich in zijn woorden tijdens dit gebed aan het begin van de maaltijd. Er was voor hem blijkbaar geen andere oplossing, dan om opnieuw te beginnen met ‘Onze vader, die……’ Het afraffelen van een gebed, zonder de diepte te beseffen is nutteloos, dan kun je maar beter niet bidden, denk ik. Er is echter een zin in dit gebed, welke sneller gezegd is dan uitgevoerd. Dat is de bede: ‘Vergeef ons onze schulden, zoals wij anderen hun schulden vergeven.’ Mattheüs 6: 12 HTB

In de NRC van afgelopen dinsdag stond het aangrijpende verhaal van een moeder, die zich verzoende met de moordenaar van haar eigen kind. Deze zestienjarige moordenaar heette Marlon Green. Tijdens zijn lange gevangenisstraf worstelde hij met zijn schuldgevoelens. Om een nieuw begin te maken in zijn leven, veranderde hij zijn naam in Oshea Israel en vroeg een gesprek aan met de moeder van zijn slachtoffer.

En zo, twaalf jaar na de moord op haar zoon Laramuin, bezocht Mary Johnson de man die haar zoveel pijn had gedaan, die ze al die tijd had gehaat. Ze zag hem als een ‘beest’ die de rest van zijn leven moest worden opgesloten. Vervuld met haat voldeed ze aan het verzoek van Oshea Israel, maar tijdens hun eerste ontmoeting en het persoonlijke gesprek dat volgde, veranderde er echter iets in haar. Zij ontmoette een mens met een ‘gezicht’, met ook een verhaal, iemand wiens leven ook was getekend door alles wat er was gebeurd. Hij veranderde van een ‘beest’ in een mens. Bij het afscheid omhelsde Mary tot haar eigen verbazing de moordenaar van haar geliefde zoon. En later zei ze: ‘ Onmiddellijk wist ik dat alle boosheid en vijandigheid, alles wat ik twaalf jaar lang voor hem voelde, was verdwenen. Het was over, ik had hem volledig vergeven.’

Een bijzonder verhaal. Een levensveranderende ontmoeting. Deze moeder ging als een ander mens terug naar huis en Oshea kon ook weer verder…..Inmiddels is Oshea een man van achtendertig jaar. Hij en Mary wonen naast elkaar. Zij houdt een oogje in het zeil. En hij vindt het fijn dat ze dat doet. Hij heeft nog wel moeite met de vergiffenis die ze hem heeft gegeven, daar worstelt hij nog mee. ‘Soms kan ik het niet goed plaatsen’, zegt Oshea, ‘want ik heb mezelf nog niet helemaal vergeven.’

Vergeving vragen en vergeving schenken zijn twee belangrijke zaken om verder te kunnen met je leven. Daardoor verandert je ‘geestelijke’ situatie, van een ‘gevangene’ word je weer een vrij mens. Het schept ruimte om ook jezelf te vergeven. Zeker als er zulke ernstige dingen zijn gebeurd, zoals in het leven van Oshea. Maar voor ieder mens geldt dit principe, of het nu om grote of om kleine zaken gaat. Ruim het maar op, vraag om vergeving aan God en aan je medemens als dat nodig is, en schenk vergeving. Of zoals in het interview wordt gezegd: ‘Ik kies ervoor om te vergeven. ’Het verhaal is echter nog niet helemaal ten einde. Mary zegt: ‘Mijn eigen zoon is er niet meer. Ik zag hem niet afstuderen, maar Oshea gaat nu studeren. En op een dag hoop ik op zijn bruiloft te kunnen zijn.’ Enige tijd later trouwde Mary zelf. Op die dag was niet haar eigen zoon, die haar naar het altaar begeleidde. Het was zijn moordenaar, die ze nu haar zoon noemt. Zij heeft de diepe betekenis begrepen van het gebed: ‘Vergeef ons onze schulden, zoals wij anderen hun schulden vergeven.’ Mattheüs 6:11-12 HTB


Share this...

Pagina's: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29