Mijn blogs & vlogs


Welkom

Omdat onze agenda nagenoeg leeg is en we toch niet zoveel te doen hebben in deze Coronatijd, hadden we de gelegenheid om weer eens ‘oude vrienden’ op te zoeken. Eén telefoontje was genoeg om tot een afspraak te komen. Zo bezochten we een vriend en vriendin, die we jaren niet gezien hadden, daar woonden ze te ver voor weg. We waren elkaar een klein beetje uit het oog verloren, maar als we elkaar een keer belden, een paar keer per jaar, dan hadden we gelijk de draad weer te pakken. Een goede vriendschap van vele jaren had nog niets aan kwaliteit ingeboet. Zo werden we gastvrij ontvangen, zoals altijd, koffie, een stukje taart en anderhalve meter afstand. Niet zoenen en de vertrouwde hug was er even niet bij in deze rare tijd. Hoe gaat het met de kinderen?  Was de geijkte wederzijdse vraag. En kun je je nogal vermaken, nu je met pensioen bent? Vroeg ik hem. Nou, dat viel allemaal nog best mee. Geen verveling, hij zat in een paar adviescommissies en adviseerde een paar mensen op financieel gebied, dat was tenslotte zijn professie. Als financiële man bij een grote organisatie, kende hij de klappen van de zweep. Hij had in zijn jonge jaren gestudeerd en met zijn bestuurlijke bekwaamheid en ervaring, had hij vele promoties gemaakt. Dat hij er warmpjes bij zat was zichtbaar in zijn mooie vrijstaande huis, een grote tuin en een redelijk prijzige auto voor de deur.

Waar blijven de jaren?

En zo zaten we gezellig te praten over het verleden en onze levens, carrière en gezin. Maar altijd komen onze gesprekken ook uit op de kerk, het geloof, de relatie met de Heer en de mooie, maar ook moeilijke geloofsbelevenissen. Theo, mijn vriend was vanaf zijn tienertijd al christen. Hij was in een koffiebar tot geloof gekomen en die ervaring had zijn leven veranderd. Tot de dag van vandaag was dit de belangrijkste beslissing in zijn leven geweest. Een goede tweede was zijn huwelijk met Susan, want ze hadden het na veertig jaar nog heel best met elkaar, zo konden we merken. Theo was altijd actief geweest, eerst in de jeugd van zijn gemeente en later was hij vele jaren oudste geweest. Hij was altijd trouw gebleven ondanks de stormen, die zijn gemeente had doorgemaakt. Hij had haar zien groeien van een kleine huisgroep tot een gemeente van meer dan duizend mannen en vrouwen. Hij had ze zien komen, de huidige leiders. Toen ze nog op het voortgezet onderwijs zaten en later op de Hoge School of Universiteit. Hij had ze gecoacht. ‘Het is een nieuwe generatie gemeenteleiders, het gaat nu een beetje anders dan vroeger’, vertrouwde hij mij toe. Hij had ook in de ‘keuken’ gekeken van vele gemeenten. Als er ergens een crisis was in een oudstenraad of kerkraad, dan werd hij vaak ‘ingehuurd’ als mediator. Hij wist dus best wat er te koop was op het Christelijk erf. Nu stond hij een beetje in de luwte. Hij is nog erg betrokken, maar niet meer voluit.  ‘Dat is voorbij’, zei hij. ‘Nu mogen anderen het doen’. Als ik Theo zou moeten typeren, dan zou ik zeggen: een pilaar in de gemeente, een man uit één stuk, betrouwbaar, vriendelijk, maar ook kan hij heel duidelijk zijn.  Altijd bereid tot een gesprek. En als iemand hem belde, dat hij in nood zat, dan kon het zomaar gebeuren dat hij in de auto sprong, al was het midden in de nacht om die ander op te zoeken. Gewoon een vent met het hart op de goede plaats. Goed voor mensen, een liefhebber van God, hij houdt van zijn kerk.  

Tranen

En zo kabbelde ons gesprek voort, tot we kwamen bij de vraag: wat is nu jouw ideale kerk? Hoe ziet jouw ideale gemeente eruit? Hij stelde die vraag aan mij en Ik vertelde hoe ik het zag, daarin verschilden we niet zoveel van mening. Maar toen ik hem de vraag ook stelde:’…en Theo, hoe ziet jouw ideale kerk er eigenlijk uit?  Kwamen er plotseling tranen, zomaar ineens. Heel even maar, maar ik had het wel opgemerkt. ‘Het blijft mensenwerk, Wim’. Of zoals iemand het eens gezegd had, twintig procent God en tachtig procent mensenwerk. ‘Nou ja Theo, zo zwartwit is het nu toch ook weer niet’, zei ik nog. Maar, het was toch even een pijnlijk moment. Er gebeurt gelukkig heel veel goeds, maar er zijn ook van die perioden, dat de gemeente wordt geschut. ‘Dan gaan er weer mensen weg omdat ze de sabbat willen vieren, dan zijn we niet radicaal genoeg. Dan is er weer onvrede omdat we te tolerant zijn, er is altijd wat. Daar heb ik wel verdriet over’, zegt Theo.

Het blijft mensenwerk, of toch niet? God bouwt zijn gemeente en zoals in de Bijbel staat vermeld:

‘En ik zeg je: ……ik mijn kerk zal bouwen, en de poorten van het dodenrijk zullen haar niet kunnen overweldigen’. (Woorden van de Heer Jezus)

Dus Theo, ondanks het vele gedoe, de verschillen van inzicht, komt God tot zijn doel, dat geloof ik. Ondanks mensenwerk, of juist, dankzij mensenwerk, bouwt God zijn kerk.  Groot of klein, huiskerk of slechts een klein groepje vrienden, die God zoeken. Er is gelukkig heel veel werk van God, het werk van zijn Geest, het bouwwerk van zijn handen.

‘Ik blijf verbonden aan mijn kerk, ik heb de gemeente lief, maar na jaren is het toch een beetje anders dan vroeger’, zei hij. ‘Ik hecht veel aan de woorden van de Heer Jezus uit Joh 13: 34, zegt Theo tegen mij ‘…Ik geef jullie een nieuw gebod: heb elkaar lief. Zoals ik jullie heb liefgehad, zo moeten jullie elkaar liefhebben’. ‘Over de beleidsplannen, de ‘poppetjes’ en het nieuwe gebouw, mogen anderen zich buigen, ik doe het wat rustiger aan’. ‘Maar ik houd niet op deze tekst in de praktijk te brengen’.

Mooie vent die Theo, voor mij een kanjer in het Koninkrijk. Een voorbeeld om te volgen, een voorganger, maar dan in de figuurlijke betekenis van het woord. Bedankt Theo en Susan, voor de gezelligheid, de goede gesprekken en onze lange vriendschap.


Share this...

Pagina's: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42